بصیرت

فرمانده ی شهیدحجت الاسلام مصطفی ردانی پور

خدابخشی — 16:47:21 +0430 چهارشنبه، 3 خرداد 1391

(برشمابادبرشب زنده داری که آن شیوه ی شایستگان پیش ازشماست.وشب زنده داری مایه ی تقرب به خداوبازداشتن ازگناه است) حدیث 10757میزان الحکمه،جلد7

(برادرا!بلندشیدنمازشب)

هواسردبودوکسی حال بلندشدن نداشت.پتوهاراکشیده بودندتاروی سرشان وخوابیده بودند.دست بردارنبود،هی دادمی زدومی گفت:(بلندشید،نمازشب)

یکی سرش رااززیرپتودرآورد،همین طورکه چشم هایش بسته بودگفت:(ازهمین زیرپتوالعفو)

چندتاپتودورخودش پیچیدورفت.زیرنورفانوس دعامی خواندوگریه می کرد.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

مردی که به پای رزمنده هابوسه می زد!

خدابخشی — 12:58:40 +0430 چهارشنبه، 3 خرداد 1391

حاج حسین رزمنده هاراعاشقانه دوست داشت وگاه این عشق راجوری نشان می دادکه انسان حیران می شد.یک شب تانک هاراآماده کرده بودیم ومنتظردستور حرکت بودیم.

من نشسته بودم کناربرجک وحواسم به پیرامونمان بودوتحرکاتی که گاه بچه هاداشتند.یک وقت دیدم یک نفربین تانک هاراه می رودوباسرنشین هاگفت وگوهای کوتاه می کند .

کنجکاوشدم ببینم کیست؟

مردی توی تاریکی چرخیدوچرخیدتاسرانجام رسیدکنارتانکی که من نشسته بودم رویش،همین که خواستم ازجایم تکان بخورم،دودستی به پوتینم چسبیدوپایم رابوسید.

گفت:به خداسپردمتون

تاصداش راشنیدم،نفسم برید،گفتم:حاج حسین؟

گفت:هیس،صدات درنیادورفت سراغ تانک بعدی.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

صدایی شنیدم اماکسی راندیدم

خدابخشی — 15:53:36 +0430 یکشنبه، 17 اردیبهشت 1391

شهیدمحمدرضاامینی اعتقادی راسخ به حضرت فاطمه زهرا(س)داشت.برایم تعریف کردکه دخترم فاطمه تازه به دنیا آمده بود.من به ماموریت رفتم.نبردسختی بود،بسیارمقاومت کردیم تااینکه دیدم نیروهاشهیدشده اندواشرارهم ازمقابل می آیند.دردلم گذشت که یافاطمه زهرا(س)فاطمه ی من هنوز"بابا” نگفته است.درهمین موقع گویاصدایی به من گفت:(به پشت سرت نگاه کن).دیدم که نیروهای کمکی نزدیک می شوندواشرارهم بادیدن آنهاپابه فرارگذاشتند،به اطرافم نگاه کردم کسی راندیدم.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

مدینه ازتومیپرسم

خدابخشی — 16:19:37 +0430 چهارشنبه، 13 اردیبهشت 1391

پاسی ازنیمه شب گذشته است

خواب برچشمانم نمی آیدوحریصانه ازمدینه الرسول چشم برنمی دارم

طاقتم تمام میشود

دل رابه کوچه پس کوچه های مدینه میزنم

مدینه آرام خوابیده است

مردم بی هیچ دردی سربربالین نهاده اند

مدینه!

این صدای ناله وشیون کیست؟

مدینه باتوسخن میگویم

روزی ستون حنانه ازفقدان پیامبرگریست

اماسالهاست که خاموش وآرام ایستاده است

شایدازروزی که پیامبربرعمویش حمزه گریست

دردل من قرن هامصیبت وگریه وناله است

ازکدامش بگویم،ازانتهای افق آن دوردست ها

عده ای درتاریکی شب جنازه ای رابردوش میکشند

نگاهشان کن،آرام میگریند،آهسته آنهارادنبال میکنم،به کدام سومیروند

بقیع؟

جنازه رازمین میگذارند صدای گریه بالامیگیرد

اشک همچون سیلی که عقده های دل رابگشایدامانم نمی دهد

چشمم رابازمیکنم مقابل خانه فاطمه زهرا(س)ایستاده ام

نگاهم به درخیره مانده ناگهان

صدای(یاابتا)مادرم رامیشنوم که بین درودیوارفریادبرمی آورد

ازاوکه نپرسیدم ای(در) سخن بگو بگوباپهلوی زهراچه کردی؟

وازتحمل بیست وپنج ساله ی علی به تعجب می آیم

بیست وپنج سال!استخوان درگلو خاردرچشم

واین در خدایا چه سخت است این مصیبت

مدینه ازتومیپرسم

آن جنازه راکجابه خاک سپرده اند؟

آخرتاکی میتوان تحمل کرد

این سو قبرمخفی آن سو جنازه تیرباران شده

زان سوجنازه زیرسم اسب هامانده این سوصدای ناله ی زینب

آن سوصدای گریه ی سکینه زان سو صدای شیون رباب

این سوفرق شکافته آن سوپهلوی شکسته

زان سورگ های بریده این سو صدای فزت ورب الکعبه علی

آن سوصدای یاابتا زهرا زان سوصدای رضابه رضاک حسین

مدینه سخن بگو

من منتظرمی مانم تاآن صدای ملکوتی ازمکه فریادبرآورد …واناالمنتقم

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

ماغصه دار،روي سيلي خورده هستيم...!

خدابخشی — 13:35:49 +0430 شنبه، 2 اردیبهشت 1391

السلام عليك ايتهاالصديقه الشهيده

من اشك هاي تورابركوبه هاي كوچه پس كوچه هاي سردوخسته مدينه يافتم.خط توراكه برپوست هرستاره،غزل آفتاب رامي نوشتي،خواندم.من نشان كبودين توراازقافله هايي كه ازكناره بقيع مي گذشتندگرفتم…اين شعله هاي عشق توست كه انسان خسته رابه ميهماني آفتاب ميخواند.درحجم نگاه توافق هم رنگ مي باخت.سبزي اين سال ها هنوزوامدارآن نگاه بلندي است كه ازقله هاي ناپيداي توسرزد.من بانواي آشناي توازقناعت انجمادهاوازپس كوچه هاي حقيرخلافت رهيدم…اوج تسليت توراآنجاكه مردراه راازپاي انداخت شناختم.من درتابش قبرت تابش هزاران خورشيدراديدم.
اگرقبرت رانشاني نيست چه باك؟هرسنگ نبشته اي حكايت تورادارد…

مابي خيال حرمت مادرنميشويم باهركه خصم زهراست برابرنميشويم.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

چادري ها زهرايي نيستند!

خدابخشی — 16:36:14 +0430 سه شنبه، 29 فروردین 1391

چادري ها زهرايي نيستند؟!

اگرپهلويشان درددين نداشته باشد

چادري ها زهرايي نيستند؟!

اگرلبشان ذكرغريب مادر نداشته باشد

چادري ها زهرايي نيستند؟!

اگردستشان قباله ي فدك ورخشان سيلي عدووچادرشان خاك كوچه نداشته باشد

چادري ها زهرايي نيستند؟!

اگرمردي براي هفت آسمان خالق يكتانداشته باشند…

چادري هازهرايي نيستند؟!

اگرمحسني رابراي پشت در،علي اي رابافرق بشكافته براي محراب خونين مسجدكوفيان،حسني راباجگرپاره پاره وقبري بي شمع براي دلدادگان بقيع،حسيني رابالب تشنه وتني بي سربراي آسمان خونين دل دشت كربلاوزينبي راباكمر خميده ونمازشبي نشسته وخطبه اي كوبنده نداشته باشند

چادري هازهرايي نيستند؟!

اگرزينبي رابراي كدبلاي پسرش مهدي نداشته باشند…

چادري ها زهرايي نيستند؟!

اگرذكرلب زينبشان چيزي جز(مارايت الاجميلا)باشد…

چادري هازهرايي نيستند؟!

اگرفرزنداني رابراي امام زادگان عشق نداشته باشند…

چادري هازهرايي نيستند؟!

اگرعدوراباسياهي چادرشان به خاك سياه نكشانند

چادري ها زهرايي نيستند؟!

اگرسياهي چادرشان حرمت خون شهيدان رابه عالميان ننماياند…

چادري ها زهرايي نيستند؟!

اگرمنتظريوسف گمگشته اي نباشند…

چادري هازهرايي نيستند؟!

اگرهمتي وباكري وكاظمي ومفقودالاثري رابراي راه حسين ابن علي نداده باشند…

چادري هازهرايي نيستند؟!

اگرسربند يازهرا رابرپيشاني علويان خودگره نزنند…

چادري ها زهرايي نيستند؟!

اگر چادرشان مجوزورودشان به زيرخيمه ي نيم سوخته ي مادرنباشد…

چادري هازهرايي نيستند؟!

اگرفكرشان،هدفشان،راهشان،نگاهشان،عشقشان وحجابشان فاطمي نباشد…

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

زخم یاس

خدابخشی — 12:55:17 +0430 یکشنبه، 27 فروردین 1391

اندوه ستاره ای میان در و دیوار تکثیر می شود،اشک ها از غنچه های بوستان علی سرازیر می شود،ظلمت به کوچه های شهر نبی رخنه می کند و لبخند بر بالین مظلومیت و بستر یادگار رسول می خشکد.
صدای گریه حسنین،سکوت ایوان های تاریک دنیا را می شکند وتنها دست نوازش پدر، مرهمی بر نا امیدی شان می شود.
نفرین بر دنیاییان! چگونه دخت خورشید را بدرقه می کنند؟! فاطمه ای را که از افق مهربانی طلوع کرد و اینک با سینه زخمی و لبریز درد، بستر خاک به رویش گشوده می شود.
تنهانسیم بوی تنهایی علی است که همگان درکوچه های مدینه استشمام میکنندوصدای شکستن بال فرشتگان است که خواب کاینات رامی آشوبد.
این گذردلتنگ،سالیانی است که دردخاندان رسول رابردوش میکشد.(ام ابیها)مادردردهابودوخزان دربهارجوانی برآستانه زندگی تکیه زد وپاییزرادرجوانی اش ترسیم کردوهمچنان درراهندنفس هایی که آه میشوندورنج هایشان،عرق شرم دنیامیشود.
چشم های خیس گلوی آسمان رافشرده اندودستان سخاوت ورحمت علی،داروندارش رابه خاک میسپارد.گویی هرچه نور،ازبام دنیا رخت بربسته ودررگ های خاک سرازیر میشودوبرای فاطمه،امشب،شب رازورجعت هایی است.
سایه ی دیوارهای وحشت،بلندترشده ونامردی ها ازمرز گذشته.ابرهای جهل ایستاده اندتادرتاریکی شب بربخت خویش زارزنندکه چگونه سوره ی کوثررازمزمه کنند.

بر گرفته از: مجله شميم ياس

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

حرفهای دلم...(حرفهای من بامحبوبم)

خدابخشی — 14:15:39 +0430 شنبه، 26 فروردین 1391

نخستین ستاره ای بودی که درعرش به خورشیدنبوت رسیدی،ستاره ای نیلی به رنگ جراحت آسمان وزخم زمان.
ای ام ابیها!ای مهربان ترین مادر،حبیبه ی حق وشفیعه ی حشر!پدرومادرم فدای پینه ی دستهایت باد،تو محور آسیای ایثاری و اولین علت خلقت.
ای مادر رسالت و همتای ولایت! به روزهایی می اندیشم که پس از واقعه ی عظیم غدیر با حسنین به خانه ی اهل مدینه میرفتی و با بیان وحیانی خویش حجت الهی را بر غافلان، تمام میکردی و بدین
سان از آغاز حمایت از ولایت، سرلوحه ای خصایل آسمانی ات بود.
غبارغم ازسیمای زیبای علی می زدودی و بر زخم های فزون از ستاره ی پیکرش که نشان از رزم باطل داشت،مرهم می نهادی. فتوحات مولا، رهین مهربانی توست. هنوزخطبه های رسایت سراج راه مجاهدان است وبر آفاق تاریخ می تابد، پاره ی تن رسول بودی و یگانه یاور یکتا امیر عاشقان. تلألو ذوالفقار علی، وامدار عزم و عزت تو بود،آنگاه که بر بی بصیرتان و دنیاپرستان غضب می کردی، غضبناکی آفریدگار قادر آشکار می شد. رضای تورضای حق بود و با خرسندی ات، تمام اهل عرش و ساکنان قدس، قرین شعف می شدند.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.